7/7/7 วันดีๆ ที่ตลาดน้ำอัมพวา

หลังจากได้ยินได้ฟังเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่าได้เที่ยวตลาดน้ำอัมพวา เฉกเช่นการหนีร้อนจากเมืองหลวงไปพักผ่อนให้เย็นกายสบายใจกับชุมชนวิถีชีวิตแบบชาวบ้านริมคลองนั้น ช่างช่วยจุดไฟในตัวให้กระชุ่มกระชวยกระปรี้กระเปร่าได้เสียเหลือเกิน...(เวอร์จังเลย.. จริงๆ แล้วได้ยินได้ฟังอ่านจากเว็บนั่นแหละ ก็อยากไปเหลือเกิน แต่อาทิตย์ก่อนนู้นตัวเองป่วย อาทิตย์ที่แล้วคู่หูเปื่อย อาทิตย์นี้เลยได้ฤกษ์)

แล้วก็เป็นฤกษ์ดีที่ไม่ได้ตั้งใจเลย ว่าจะได้ออกเดินทาง วันที่ 7 เดือน 7 ปี 07 7/7/7 เท่จริงๆ

วันเสาร์ที่ 7 ก.ค. ข้าพเจ้าเข้าโรงงานก่อนด้วยความขยันและไม่ละทิ้งการงาน (ถ้าหัวหน้าเข้ามาอ่านก็โปรดรู้ไว้ด้วย แต่มันเปิดเน็ตเป็นรึเปล่าเนี่ย อิอิ) ได้เวลาครึ่งวัน ออกจากโรงงานราว 12.00 น. แวะกินข้าวเก็บกระเป๋า และออกเดินทางกันจริงๆ จังๆ คงนับเป็น 13.30 น.

ระหว่างทางก็เปิดวิทยุฟังไป ได้ข่าวว่าชาวยุโรปเขาให้ความสำคัญกับวันนี้มากมายเหลือเกิน ก็เรียกได้ว่าเป็นวันมหาฤกษ์กันทีเดียว

สำหรับเราก็คงเป็นวันที่ดีๆ เนื่องจาก"ฟลุค" จองห้องพักได้ ซึ่งจองยากเย็นเหลือเกิน อาทิตย์ที่แล้วเสี่ยงจองก็ได้รับแจ้งว่าเต็ม อาทิตย์นี้จองก่อนเพียง 1 สัปดาห์ เจ้าของโฮมสเตย์บอกว่าให้โทรมาอีกครั้งพรุ่งนี้ สุดท้ายโชคก็เป็นของเรา

และแล้วก็ได้พักที่ "เรือนสบาย" โฮมสเตย์น่ารักๆ ริมตลาดน้ำอัมพวา

ระหว่างทางขับมา ก็หวั่นๆ ว่าฝนจะตก เพราะฟ้าฝนก็มืดมัวแถมยังตกใส่เม็ดใหญ่ เกือบถอดใจระหว่างทาง แต่เมื่อมาถึงตลาดน้ำอัมพวาราวๆ 16.00 น. ความกังวลก็หมดไป เมื่อพื้นถนนที่เปียกนิดๆ ทำให้รู้ว่า "มันตกไปหมดแล้ว" และอากาศก็เย็นสบายไม่ร้อนอบอ้าว..

เข้าห้องพักด้วยดีใจ ถามพี่จักรเจ้าของบ้านก็บอกว่า เต็มไปจนถึงเดือนกันยา ที่เราจองได้น่ะโชคจริงๆ ดูหน้าตาบ้านสิ น่ารักจริงๆ เชียว ใครนั่งเรือผ่านมาก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "น่ารักจังเลย" ((บ้านนะ))

หลังจากเข้าบ้านเก็บกระเป๋า เตรียมกล้องแล้วก็ออกตะลุยตลาดน้ำ..

คนเยอะมากๆๆๆๆ บ้างก็มาเดินเที่ยวชื่นชมวิถีชาวบ้าน บ้างก็มาสรรหาของกินราคาถูกๆ (อร่อยบ้างไม่ได้เรื่องบ้าง) แต่นี่คนยังน้อย เพราะฝนลงเม็ดเล็กๆ ให้เย็นชื่นใจ เคยดูจากเว็บต่างๆ คนเยอะกว่านี้อีก

นั่งกันตรงบันไดท่าเรือ สั่งของกิน วางกินกับพื่น คนกินเสร็จก็ยกเท้าข้ามของกินไป ถ้าเป็นที่อื่นคงมีโวยวาย แต่เป็นที่นี่ ตลาดน้ำอัมพวา ทุกๆ อย่างก็เลยเป็นชาวบ้านและติดดินจริงๆ

ไม่ลืมส่งโปสการ์ดให้ตัวเอง ที่นี่หัวศิลป์ไม่น้อย ภาพสวยๆ นำมาทำเป็นไปรษณียบัตรพร้อมส่งให้คนรู้ใจ..

เขียนโปสการ์ดแทนไดอารี่ ก่อนจะซื้อตั๋วชมหิ่งห้อย คนละ 60 บาท (ตอนแรกก็ว่าแพง แต่หลังจากจบทริปชมหิ่งห้อยถึงได้รู้ว่าไม่แพงเลย) นี่ออกเดินทางล่ะ เริ่มขึ้นเรือตั้งแต่ 18.30 น. ล่องชมกลางแม่น้ำแม่กลองไปเรื่อยๆ ชมวิถีชีวิตชาวบ้าน และ หิ่งห้อยตัวน้อย (พยายามถ่ายแต่ไม่ติด แสงหิ่งห้อยน้อยหรือจะสู้แสงแฟลช)

ชมหิ่งห้อยเสร็จราวๆ 20.30 น. ถือว่าสุดคุ้ม จึงเดินเล่นอีกนิดหน่อยและรีบกลับที่พัก เพื่อเตรียมตัวตื่นแต่เช้ามาใส่บาตร ตอน 6 โมงเช้า...

ใส่บาตรเสร็จ กินอาหารเช้า จิบน้ำเต้าหู้ และซัดข้าวตัม ก็ออกไปขี่จักรยานดูนั่นดูนี่อีกเล็กน้อย (เล็กน้อยจริงๆ แค่ขี่ออกไป 3 กม. ไปดูอุทยาน ร.2, และก็ขี่วนออกถนนใหญ่ลัดสวนและไปขึ้นเรือข้ามฟาก เพื่อขี่ไปอีกเกือบ 10 กม. ไปวัดบางกุ้ง...พี่จักรนะพี่จักร เล่นเอาปวดก้นไปเลย)

ขึ้นเรือข้ามฟาก แวะคุยกับคุณป้าใจดีที่ช่วยชีวิตเราไว้ก่อนเดินทางกลับ

คุณป้าใจดี จอดเรือให้ข้ามฟาก คนละ 3 บาทเอง ตอนแรกยังคุยกับเพื่อนเลย

ฉัน "ทำไมถูกจังวะ แค่ 3 บาท"

เพื่อน "นั่นสิ อุ๊ย ดูป้ายสิ มีเขียนบอกไว้ด้วยว่า ผู้โดยสารโปรดทราบ จ่ายสดงดเชื่อเบื่อทวง"

ฉัน "โห แค่นี้ยังจะเชื่อกันอีกเหรอ ใครไม่มีปัญญาจ่ายก็บ้าแล้ว"

เพื่อน "นั่นสิ" ว่าแล้วชีก็เดินไปนั่งข้างๆ ป้าอย่างเป็นมิตรและคุยนั่นคุยนี่ตามสไตล์คนพูดมาก (อย่างฉันไม่ทำแน่)

เพื่อน "คุณป้าคะ ถ้าหนูข้ามฟากไปแล้ว แล้วเวลาหนูจะกลับ หนูจะบอกเค้าว่ามาท่าอะไรคะ"

คุณป้า "จะไปบอกใครล่ะ"

เพื่อน "ก็บอกคนขับเรือว่าจะมาท่านี้ยังไงน่ะค่ะ"

คุณป้า "แล้วเธอจะไปบอกใคร ก็ป้านี่แหละขับ"

เพื่อน "....."

สรุปว่า เรือข้ามฟากมีลำเดียวไง คุณป้าแกขับไปขับกลับทั้งวัน ไม่ต้องถามหรอกว่าจะไปท่าไหน เพราะมีอยู่ 2 ท่า แป่วๆๆๆๆๆ

ฉัน "เออ ตลกดีว่ะ" (นั่งฟังเพื่อนคุยกับคุณป้า ระหว่างข้ามฟาก ซึ่งรอบนี้มีแค่เราเท่านั้น หารู้ไม่ว่านรกกำลังมาเยือน)

ลงจากเรือเสร็จ ก็ขี่จักรยานปั่นไปเรื่อยๆ ราวๆ 10 กม. ก็ถึงวัดบางกุ้ง (เล่นเอาเหนื่อยเลย)

ดั้นด้นมาจนถึงที่เพื่อมาดู 1 ใน unseenthailand "โบสถ์ในต้นไม้"

กำลังตัดสินใจจะควักเงินเพื่อบูชาดอกไม้ธูปเทียนเพื่อสักการะหลวงพ่อ จับกระเป๋าตัวเอง

"อ้าว กระเป๋าเงินล่ะ!!!!" มือที่หยิบดอกไม้รีบวางลงด้วยสีหน้าซีดเผือด

"ขอโทษค่ะ ไม่บูชาแล้ว ลืมกระเป๋า) บอกว่าคุณป้าคนขายดอกไม้ไปเช่นนั้น ในใจยังคงกังวลว่า ไปลืมไว้ที่ไหนวะ

ด้วยความไม่สบายใจ เลยเข้าไปกราบหลวงพ่อ เพื่อขอพร ให้เจอกระเป๋า ก็ไหว้เฉยๆ และเสี่ยงทาย "คว่ำอันหงายอัน" ถ้าสิ่งที่ขอเป็นจริง ให้คว่ำอันหงายอัน และแล้วก็คิดว่าน่าจะเป็นจริง เมื่อเสียงทายแล้วผลออกมา 2 ใน 3 ครั้ง -------

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยให้ความหวังและความสบายใจให้กับมนุษย์ผู้ทุกข์ยากได้เสมอ และรวมถึงฉันในคราวนี้ด้วย

ขี่จักรยานกลับด้วยสีหน้าครุ่นคิดตลอดทาง ไปลืมไว้ที่ไหนวะ อยู่ในห้องรึเปล่า ตะกี้ยังควักเงินค่าเรือเลย...

เพื่อน "เออ แล้วมีเงินจ่ายค่าเรือรึเปล่า"

ฉัน "เออว่ะ.. ห้ามเชื่อด้วยนะเว้ย" ล้วงกระเป๋าทั้งซ้ายทั้งขวามีแค่ 2 บาทเอง

เพื่อน "เออ เค้ามีติดกระเป๋าอีก 14 บาท"

ฉัน "เออ ยังดีๆ"

---------นี่ไง เหตุผลที่คนเค้าเชื่อ เค้าถึงแปะโป้ง ไม่ใช่เพราะไม่มี แต่บางทีมันก็ลืมกันได้------

มาจนถึงท่าเรือ ขึ้นเรือข้ามฟากด้วยสีหน้าจ๋อยๆ

คุณป้า "อ้าว ทำไมไวจัง ไปเที่ยววัดมารึยัง"

เพื่อน "ค่ะ แต่ไม่ค่อยได้ไหว้เท่าไหร่ พอดีมีแอคซิเดนท์นิดหน่อย"

คุณป้า "กระเป๋าเงินหายใช่รึเปล่า" แล้วแกก็หยิบอีกระเป๋าของฉันขึ้นมาโชว์

ฉัน "โฮกกกกก ใบนี้แหละค่ะ ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆ ค่ะ ป้าเจอได้ไง"

คุณป้า "กลุ่มนักท่องเที่ยวเมื่อกี้เขาเจอ" แล้วแกก็ส่งกระเป๋าให้ฉัน

ฉันกับเพื่อน "โอว ดีใจจังเลย งั้นหนูยังไม่กลับนะคะป้า ขอกลับไปไหว้พระที่วัดอีกรอบเดี๋ยวกลับมาใหม่ค่ะ"

ฉันและเพื่อนปั่นจักรยานกลับวัดอีกรอบด้วยความดีใจ แวะซื้อดอกไม้บูชาพระ

ขากลับ พวกเรามีน้ำใจให้คุณป้าขับเรือไปนิดหน่อย แม้คุณป้าแกจะไม่อยากรับ แต่เราก็ขี่จักรยานหนีไปได้อย่างลอยนวล....ก่อนที่จะกลับที่พักและเก็บของเดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ

บ๊ายบาย อัมพวา..

วันที่ 8 ( 12 เมษายน 2550 )

หลังจากเที่ยวประทับใจกับทัวร์ทิ้งขว้าง.?????? (ก็มีความรู้สึกเหมือนเราอาศัยรถเค้าไปเฉยๆ จริงๆ นี่นา) และนอนหลับด้วยความเหน็ดเหนื่อยไปเมื่อคืน... สำหรับโปรแกรมทัวร์วันนี้คือ Wildlife & Ballarat (สวนสัตว์ และชมเมืองขุดทอง) ราคา 120$ ระยะเวลาเดินทาง 8.30 - 17.30 น.

ออกจากบ้านเวลาเดิม แต่ความตื่นเต้นที่ออกเที่ยวตามลำพังหมดไป วันนี้รู้สึกว่าตัวเอง "เก่ง" ขึ้นมาอีก 1 กอง คงเพราะการเดินทางเที่ยวลำพังเมื่อวานมั้ง ทำให้ "ลำพอง" ใจ หึหึ เด็กจริงๆ เล้ย..

เข้า check-in ที่บ.Day Tours เวลาเช้าอีกเหมือนเมื่อวาน ยังแอบแซวกันเองกับเพื่อนเลยว่า "วันนี้มันจะใช้กุเปิดประตูอีกป่าววะ" เพื่อนบอก "เฮ้ย คงไม่น่าเกลียดงั้นหรอก"

แจ้งชื่อกับป้าหน้าย่นเช่นเคย ว้นนี้ดูป้าแกยุ่งๆ เพราะทัวร์วันนี้ค่อนข้างออกกันหลายกรุ๊ป... และประโยคที่ไม่น่าเชื่อว่าจะได้ยินอีกครั้งก็คือ

"Somebody open the door for me please?"

ประโยคเดียวกัน เสียงเดียวกัน โทนเดียวกัน คล้ายเปิดเทป เฮ่.. ตลกอ่ะ เรากะเพื่อนมองหน้ากัน เชอะ กุไม่เปิดให้เมิงหรอก

และประโยคเดิมก็เอ่ยซ้ำออกมา อีกครั้ง "Would you please open the door for me?" คราวนี้เจาะจงว่ะ... เรามองหน้ากัน สรุปว่ายังไงก็ต้องเปิดให้ป้าย่นนั่นชิมิ????

จากนั้น เรามองนาฬิกาแล้วถามป้าว่ารถที่จะไปทัวร์ Wildlife & Ballarat น่ะ คันไหน

"Waiting here, the bus will come around 3 minutes" นั่นคือคำตอบจากป้า..

เราออกไปนั่งตากอากาศเย็นๆ กันหน้าบริษัททัวร์ เวลาผ่านไป รถบัสหลายๆ คันวิ่งมาจอดเทียบท่า แต่หาใช่คันที่เราจะได้ขึ้นไม่ เลยกลับไปถามป้าอีกครั้ง...

ให้เดาว่าป้าแกตอบว่าไง...ก็เหมือนเปิดเทปกรอซ้ำน่ะแหละ the bus will come around 3 minutes อืม ฝรั่งนี่ รักษาคำพูดจริงๆ แฮะ คำไหนคำน้านนนนน!!!!!!

รถบัสมาแล้ว น่าแปลกที่รถบัสวันนี้คันเล็กกว่าเมื่อวานเยอะ และจำนวนคนที่ไปเที่ยวในกรุ๊ปนี้ ก็มีแต่พวกหัวทองๆ (เมื่อวานที่ไป Great Ocean Road มีแต่พวกหัวดำ) และก็มีเด็กๆ เยอะแยะไปหมด คิดว่าบรรดาผู้ปกครองคงอยากจะพาลูกๆ ไปดูสวนสัตว์ + ขุดทองล่ะมั้ง

รถมินิบัสเต็มเอี้ยด... ออกจากหน้า Day Tours ตรงเวลาเช่นเคย รถแล่นออกจากทางหลวงมุ่งสู่ชนบทที่วิว 2 ข้างทางจะมีแต่ไร่นา และฟาร์มแกะ...

ข้าพเจ้ากะเพื่อนไร้เรี่ยวแรงที่จะมองดูวิวเหล่านั้น แม้ไกด์ (และคนขับรถ) จะพยายามอธิบายให้พวกเราซึมซับความงดงามของ 2 ข้างทาง..(ก็แหงสิ ฟังออกบ้างไม่ออกบ้างนี่หว่า)

และแล้วก็มาถึงสถานที่แห่งแรก Wild Life Park จุดประสงค์หลักก็คือมาดู "สัตว์ประจำชาติ" ก็คือ หมีโคล่า และ จิงโจ้

มาเพื่อ "เห็นหมี" ?????? กรี๊ดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (รู้สึกพักหลังๆ จะติดนิสัยแร่ดๆ จากเพื่อนมาเยอะแฮะ)

เข้าสวนสัตว์ด้วยอาการงง-งวย เจ้าหน้าที่ปล่อยไปดูตามยถากรรมมาก สวนสัตว์ไม่ใหญ่เท่าไหร่ จิงโจ้นอนกันพรึ่บเพราะอากาศค่อนข้างร้อน..หวั่นๆ จะโดนจิงโจ้ถีบเหมือนกัน แต่หลังจากเห็นเด็กๆ ให้อาหารจิงโจ้กันอย่างสนุกสนาน ก็เลิกกลัว... จิงโจ้ที่นี่สิสัยขี้งกและจับปลาสองมือ...

เดินเล่นกับจิงโจ้ได้นิดหน่อย เจ้าหน้าที่ก็อุ้มหมีโคอาล่ามาให้ดู และเล่น จะว่าไปก็เหมือนตุ๊กตา.. (ไม่ค่อยตื่นตาตื่นใจเท่าไหร่ ยกเว้นพวกเด็กๆ ที่ฮือฮากันเหลือเกิน สงสัยทริปนี้ไม่เหมาะกับผู้ใหญ่จริงๆ)

จากนั้นก็พาเดินเข้าไปดูในส่วนของสัตว์เลื้อยคลายที่มีน้อยมาก หากเทียบกับสวนสัตว์บ้านเรา (ไม่รู้พี่ท่านไปนำเข้ามาจากไหนนักเนาะ) แล้วนี่ก็คือตัว วอมแบต...สัตว์กินเนื้อขนาดเล็ก..เห็นเจ้าหน้าที่โยนหนูขาวให้มันกิน (แปลกใจมาก ทำไมให้แต่หนูขาว.. หนูนาหรือหนูดำๆ มันกินไม่ได้หรือไงนะ)

นั่งดูนอนดูด้วยความเบื่อหน่าย ก็ได้ฤกษ์ออกจากสวนสัตว์ราวๆ 11 โมง เพื่อไปขุดทองต่อที่ Ballarat

สถานที่ด้านในก็เหมือนเมืองโบราณประเทศเรา มีสาวๆ ชายแก่ๆ แต่งตัวยุคโบราณมาขายของและมีกิจกรรมให้ทำกัน (น่า) สนุก แต่เราไม่รู้สึกสนุกเลยแฮะ

จากนั้นก็แวะไปดูการสาธิตขุดทอง.. ก็มีการเผาทองให้ดูเป็นขวัญตา และก็มีกิจกรรมยอดฮิตที่เมืองไทยก็เคยมี..นั่นก็คือการร่อนทอง..ที่ใครต่อใครก็ร่อนกันได้เพียงเศษทอง.. เราได้แต่ยืนมอง...

รูปร่างหน้าตาของทองที่ขุดได้จะประมาณนี้ แต่ที่เห็นในรูปเป็นของโชว์ คาดว่าทองที่ร่อนได้จริงจะเป็นเศษเล็กเศษน้อยกว่านี้อีก

ไปถามพี่ไกด์ว่าขอขึ้นไปนอนรอบนรถก่อนได้มั้ย ไกด์ก็เลยเปิดประตูให้ขึ้นไปนอนรอเวลากลับ รอสัก 20 นาที ราวๆ 15.30 น. ก็ได้เวลากลับซะที เย้!!!

ทริปนี้ล้มเหลว ทำไมไม่สนุกเลยก็ไม่รู้ ทั้งที่เพื่อนๆ ก็แนะนำว่าเราน่าจะไป Ballarat กันเพราะมีกิจกรรมทำเยอะ แต่ผิดคาด..

ว่าแล้วก็กลับไปนอนพักผ่อน คาดว่าเหนื่อยล้าจากทริป The Great Ocean Road ด้วยล่ะมั้ง..

เริ่มคิดถึงบ้านแล้วสิ...

วันที่ 7 (วันที่ 11 พฤษภาคม 2550) The Great Ocean Road trip

วันนี้เป็นวันแรกของการเดินทางมาเที่ยว Melbourne ที่จะต้องไปไหนมาไหนเองตามลำพังโดยปราศจากเพื่อนไกด์เจ้าถิ่น.. ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่า "เฮ้ย จะต้องขึ้นรถไฟสักกี่โมงดีวะ" "แล้วไปคนเดียวก็ต้องพกพาสปอร์ตติดตัวตลอดนะ" "ถ้ามีปัญหาอะไรติดต่อพวกกุเบอร์นี้นะ" ฯลฯ สารพัดความเป็นห่วงจากผองเพื่อน ก็อดคิดไม่ได้ว่า 6 วันที่ผ่านมาคงทำตัวให้พวกมันเป็นห่วงมากมาย.. ซะงั้น

เพราะพวกเพื่อนๆ ก็มีงานจะต้องทำ โชคดีที่ 5 วันแรกเป็นช่วงวันหยุดเทศกาล Easter เลยพาพวกเราเที่ยวได้ เมื่อรู้ดังนี้ก็เลยเกิดความคิดว่า เพื่อนพาเที่ยวไม่ได้แล้ว ซื้อทัวร์เที่ยวกันดีกว่า..

และสิ่งที่ทุกๆ คนแนะนำกันจังว่าถ้ามา Melbourne ควรจะไป The Great Ocean Road!!!!!

คนเราเมื่อถูกกรอกข้อมูลอะไรใส่ลงไปในหัวมากๆ มันก็เกิดความอยาก.. รู้...อยาก...เห็น ชิเมะ! นั่นแหละ จากความขวนขวายส่วนตัวของข้าพเจ้า ก็ถามไถ่เพื่อนๆ แต่มันก็ปฏิเสธจะพาไปกันหมด เพราะต้องมีรถส่วนตัวและระยะทางขับขี่ที่ยาวไกลบวกกับถนนที่คดเคี้ยวยิ่งกว่าขึ้นเขาไปเชียงราย...

บังเอิญที่วันก่อนเดินเล่นในตัวเมือง Melbourne ผ่านบริษัท Day Tours ก็เจอทัวร์ที่ว่านี่พอดี!!!!

Special price on Wednesday only!!!! The Great Ocean Road!!! just 100$!!!!!!!!!!!!!!

โอ๊ะโอ้... The Great Ocean Road 100 เหรียญว่ะเว้ยเฮ้ย!! นั่นแหละ เห็นแบบนี้เลยรีบจองไปแบบไม่รอช้า เพราะเงินจะหมดแล้ว ขืนไม่รีบจองทัวร์คงได้ซื้อของอย่างอื่นหมดก่อนแน่ สรุปเมื่อวานนี้เลยตัดสินใจจอง The Great Ocean Road ราคา 100 เหรียญ และ ทัวร์ไป Wildlife & Ballarat อีก 120 เหรียญ (อีบัลลาแรตเนี่ย ไม่ได้อยากไปหรอก แต่เพื่อนอยากไป..แถมแพงอีกตะหาก เอาวะ)

สรุป 2 ทัวร์หมดไป 220 เหรียญ (อย่าคูณเงินไทยเชียว สามารถเที่ยวเกาะพะงันค้างคืนได้ 3 วันแน่ะ ฮือๆ) อ้อ ลืมบอกไป ที่จองไปเป็นทัวร์แบบ ไปเช้า-เย็นกลับในวันเดียวกันนะ เหนื่อยตายชักเลย!

เออ บ่นมามากพอล่ะ เริ่มเลยดีกว่า สำหรับการเที่ยวโดยลำพังในวันนี้...

จากปกติที่จะขึ้นรถไฟที หรือเดินออกจากบ้านทีก็ต้องมีเจ้าถิ่นคอยนำ แต่วันนี้ต้องไปเองหมด ทัวร์นัดเจอกันที่หน้าบริษัท ราวๆ 8.15 ซึ่งจะออกเดินทางจริงกันตอน 8.30น. ก็รีบตาเหลือกตื่นนอนซะตั้งแต่ 6.00 น. เพราะต้องจับรถไฟเที่ยว 7.15 ให้ทัน (ตามคำสั่งเพื่อน บอกว่าเมิงไม่ต้องกระแดะรีรอไปขึ้นรถไฟรอบ 7.30 เลย ถ้ามีอะไรผิดพลาดตกทัวร์กุจะหัวเราะให้ NO REFUND นะเมิง....)

เดินออกจากบ้าน 7 โมงไปขึ้นรถไฟตามปกติ (ซึ่งที่ผ่านมาเราจะขึ้นที่ platform no.2 ซึ่งสถานี Armadale มีทั้งหมด 4 platform) ((นี่ยังถือว่าน้อยนะคะ ถ้าสถานีหลักอย่าง flinder st. นี่ จำไม่ผิดจะมีถึง 13 platform แน่ะ เล่นเอาตาลายเลย))

ก็นั่งเก๊ก รอรถไฟกัน...อยู่ 2 คน คิดเหมือนกันว่าทำไมมันเงียบ....วังเวงจังหว่า...มองนาฬิกา 7.13 น. แล้วนะเนี่ย..

รถไฟขบวนแรกผ่านไปโดยที่ไม่จอด..เอ..มันแปลกๆ ว่ะ ข้าพเจ้าเลยตัดสินใจว่าควรจะวิ่งขึ้นไปดูจอมอนิเตอร์อีกครั้ง (วิ่งตามทางสโลปขึ้นในรูปแหละ)

"เฮ่ย รอกุแป๊ป เดี๋ยวกุวิ่งขึ้นไปดู platform แป๊ปนึง" สั่งเสียเพื่อนเสร็จ ก็วิ่งไปดูตารางรถอีกครั้ง บังเอิญเจอเจ้าหน้าที่พอดี

"Excuse me!!" ได้ยินแว่วๆ ว่าเจ้าหน้าที่ตะโกนเรียก แต่สมองยังไม่รับฟังภาคภาษาอังกฤษเลยยืนเอ๋อพักใหญ่

"Excuse me! would you like to go to the city?" เริ่มจับใจความได้ล่ะ คำว่า ซิตี้ๆๆ นี่แหละ

"Er, yeah we will go to the city, how can I take the train?" ภาษาอังกฤษงูปลาๆ ไปอีกแล้ว แต่ได้คำตอบมาอย่างน่าพอใจ..ว่า

"You take the wrong platform, the train to the city is No.1! justa minute left, hurry up."

กรี๊ดๆๆๆๆ นี่เราขึ้นรถผิดอีกแล้วหรือนี่!!!!

แต่ก็ยังดีที่ทันเวลา อีเพื่อนกะเราวิ่งกระหอบกระหืดมารอที่ platform no.1 อย่างขำๆ ฝรั่งบางคนก็มองเราแบบ 'ตะกี้เห็นมันอยู่ no.2 นี่หว่า สงสัยขึ้นรถผิดแหงๆ โง่ชิป'

ถูกเป็นศิษย์ ผิดเป็นครู!!!! หลังจากอาศัยใน Melbourne มาได้ 7 วัน เจอเหตุการณ์ขึ้นรถไฟผิดไป 3 ครั้ง คิดว่าช่ำชองแระ หากฟ้าใหม่โอกาสดีได้มีสิทธิ์มาอาศัย คงไม่มีผิดพลาดอีก! มั้งนะ...

และแล้วก็เดินทางมาถึงหน้าบริษัท Day Tours ได้อย่างสบายๆ ประมาณ 7.45 น. (สงสัยจะออกเร็วไปนิด ก็เลยเรียนรู้อีกแล้วว่าพรุ่งนี้ตื่นสายกว่านี้ได้นิดหน่อย) ก็แวะซื้อขนม+น้ำกินที่ 7-11 (มีทั่วโลกจริงๆ) เกิดอาการเปิ่นเล็กน้อย เมื่อหาเศษเซนต์และเหรียญดอลลาร์ออสซี่ให้แคชเชียร์ แต่ควักเศษทั้งเงินไทยเงินออสรวมกัน แคชเชียร์ก็จะหยิบเหรียญบาทไปซะอีก...(ก็งงตัวเองเหมือนกันว่าจะพกเหรียญไทยมาทำไมฟระ)

Check-in กับ Day Tours เรียบร้อยแล้ว (เจ้าป้างี่เง่ามากๆ เป็นป้าแก่ๆ หนังเหี่ยวๆ ที่ไม่ค่อยจะมีเซ้นส์สักเท่าไหร่ ตอนจ่ายเงินให้เค้า ค่าใช้จ่ายคนละ 220$ เราก็ให้ไปคนละ 300$ แล้วแค่อยากให้ป้าแกแยกทอนให้พวกเราคนละ 80$ งงแมะ คือแค่แยกบิลเอง ก็บอกป้าไปว่า

"separatedbill"

ป้ายังมีหน้ามาบอกว่า "you make me confuse"

โอ้.. แค่นี้งงเหรอ แบบนี้ป้ามาอยู่ประเทศไทยไม่ได้แน่ๆ.. (เอ๊ะ คนอื่นอ่านแล้วงงเหมือนป้า หรือว่าข้าเองที่งง หรือว่าศัพท์ที่ใช้มันพิกลกันหว่า??) สรุปคือยัยป้าให้เราจ่ายรวมกัน 2 คน 440$ ว่าง่ายๆ คือเราต้องไปหาเงินแตกแล้วมาทอนกันเอง...

นั่นแหละ คงไปถึงบริษัทฯ เช้าเกินไป ประตูบริษัทฯ ยังเปิดไม่เต็มที่.. เรา 2 คนก็เช็คอินกันไป รอสอบถามยัยเจ๊ป้าไป ไม่นานนัก คงได้เวลาทำการแล้วมั้ง เจ๊ป้าเลยเอ่ยปากใช้ "Anybody open the door for me please?"

อืม ด้วยความเป็นคนไทยมีน้ำใจอยู่แล้ว ก็เปิดให้ แม้ไม่ได้รับคำขอบคุณสักคำ!!! เออ ให้ได้งี้สิ เค้าใช้ anybody นี่หว่า ไม่ได้ใช้กรู......

ขึ้นนั่งบนรถบัสด้วยความตื่นเต้น ตอนแรกนึกว่าจะเหมือนเมืองไทย คือมีไกด์คนนึง คนขับรถอีกคนนึง แต่ที่นี่ ไกด์และคนขับรถเป็นคนเดียว ไกด์ขับรถไป พูดบรรยายไป เราฟังไม่ออก...

ตารางทัวร์แจ้งว่าจะใช้เวลาเดินทาง โดยออกจากตัวเมือง 8.30 น. และกลับมาถึงตัวเมืองอีกครั้ง 20.30 น. ไม่น่าเชื่อว่าพวกเค้าตรงเวลากันจริงๆ เพราะอย่างไร เราไปดูกันดีกว่า...

ออกจากหน้าบริษัทฯ 8.30 น. ตรง มุ่งสู่ถนนใหญ่ออกนอกเมืองไป The Great Ocean Road แวะดื่มน้ำชา+กาแฟที่ชานเมืองเสียก่อน บรรยาศดีมาก ให้ความรู้สึกคนละแบบกับตัวเมืองเลย ร้านกาแฟติดทะเล มีฝนปรอยๆ เล็กน้อยในยามเช้า แม้จะหวั่นใจกลัวว่าฝนจะตกตลอดวันในทริปนี้ แต่ก็บรรยากาศดีจริงๆ นะ อากาศก็หนาวมากๆ ด้วย โชคดีที่ในตารางทัวร์บอกให้เตรียมเสื้อกันฝนกันลมมา เราก็เล่นซะเต็มที่ (แต่ดันใส่กางเกงขาสั้น เพราะกะลงทะเล!!!) สรุปว่าหนาว..

จากนั้นขับรถอีกราวๆ 2 ชม. ผ่านเส้นทางเลี้ยวลดคดเคี้ยว นั่งหลับไม่ลงซะแล้ว เส้นทางพอๆ กับขึ้นเขาจากเชียงใหมไปเชียงรายยังไงยังงั้น... เพื่อนเกิดอาการเมารถ....และก็มาถึงปากทางเข้า The Great Ocean Road จนได้ ชักรูปอีกใบเพื่อบอกใครต่อใครว่า...ข้ามาแว้วววว!!!!! ไกด์บอกว่าให้ลงไปถ่ายรูปและเดินเล่น ให้เวลา 10 นาทีมาเจอกันที่รถ

แวะลงไปเล่นน้ำแถวๆ นั้นและเก็บภาพอีกด้วยความดีใจกับธรรมชาติอันแสนงดงาม หาดทราบเป็นสีขาวนุ่มนิ่ม น้ำทะเลเป็นสีน้ำเงินเข้ม สมกับที่เป็นทะเลที่ติดกับมหาสมุทร...ถ่ายรูปเพลินจนลืมเวลาที่ไกด์บอกว่า ให้ลงไปเก็บภาพ 10 นาที

ซึ่งนอกจากกลุ่มเราแล้วก็มีญี่ปุ่นอีก 3 คนที่เพลินกับเวลาเช่นกัน ไกด์ฝรั่งเดินลงมาตามพวกเรา พร้อมสีหน้าบูดบึ้ง.. มือไม้ก็ชี้ที่นาฬิกา ทำท่าโกรธหน้าดำหน้าแดง... เล่นเอาคนหน้าเหลือง...จ๋อยไปเลย...

จากจุดปากทางเข้า ขับขึ้นเขาไปอีกเกือบ 2 ชม. ราวๆ เกือบเที่ยง.. แวะปล่อยให้พักทานอาหารและถ่ายภาพแถวๆ นั้นอีกนิดหน่อย ไกด์บอกว่า ให้เวลา 1 ชม. แล้วมาเจอกันที่รถตอน 13.00 น. พวกเราไม่กล้ากินของหนัก เพราะกลัวอ้วก (เมารถ) ก็เลยกินไอติมก้อนละ 4$ (แพงโคด กิน topfive ได้สบายๆ) และก็ถ่ายรูปเล่นแถวๆ นั้น แม้จะเที่ยงแล้วแต่อากาศก็ยังหนาวอยู่นะเนี่ย..

เดินเล่นถ่ายภาพได้ไม่นาน มองนาฬิกา ห่า!! นี่พวกเราต้องไปรอรถก่อนนะเนี่ย ไม่งั้นเดี๋ยวท่านดุอีก และก็เห็นอีกหลายกลุ่มเหมือนกันที่มานั่งยองๆ รอรถ คงกลัวโดนลุงดุล่ะมั้ง...

ขับรถฝ่าถนนที่เต็มไปด้วยโค้งนับพัน คนขับรถคล่องทางมาก ขนาดทางโค้งหักศอกพี่แกยังดริฟต์รถบัสให้พวกเราที่พยายามจะหลับได้เด้งซ้ายทีขวาที...ผ่านชั่วโมงอันทรมานจนไปถึงสิ่งที่รอคอย

Twelve Apostles --------- โคตรหิน 12 ก้อน!!! แปลเอง..

จะว่าไป บนเส้นทางขึ้นเขาอันยาวไกลและถนนคดเคี้ยวทั้งหมด ตั้งแต่ปากทางเข้า The Great Ocean Road ทั้งหมดนี่ก็คืออุทยานล่ะมั้ง คล้ายๆ เขาใหญ่แต่อลังการงานสร้างจากธรรมชาติมากกว่า

จุดแรก ไกด์บอกว่า 30 นาที มาเจอกัน เอาล่ะวา จะไหวมั้ยเนี่ย มองดูจุดชมวิวต่างๆ เดินกันให้ขาลาก แต่เอาวะ วิ่งไปก็เอา.. เราวิ่งไปเก็บภาพที่ควรจะถ่ายได้ ทุกซอกทุกมุม.. เริ่มกันเลย!

เป็นที่น่าเสียดายนัก ที่ไม่กี่สิบปีมานี่ หินจาก 12 ก้อนที่เคยหลงเหลือ บัดนี้ได้ถูกมหาสมุทรพัดผ่านกัดเซาะจนพังทลายลงไป บัดนี้นับได้ 7-8 ก้อนเอง... (ไม่ได้นับหรอก แต่คนแถวนั้นเล่าให้ฟัง เราก็ไม่รู้ว่าก้อนไหนบ้างที่ถูกรวมในกลุ่ม 12 โคตรหิน)

แต่ละก้อน จริงๆ แล้วจะมีชื่อที่มาที่ไปของมัน แต่เสียดาย อ่านไม่ทัน..(ตอนนี้กำลังพยายามหาข้อมูลอยู่ แต่หาทางเน็ตไม่ได้เลย ใครมีก็ขอเอื้อเฟื้อหน่อยเถอะนะเจ้าคะ)

เชื่อรึยังว่าเดินไกล นู่น..จุดชมวิวอยู่ลิบๆ ริมหน้าผาโน่น..กว่าจะหาจุดถ่ายรูปได้ก็วิ่งกันหอบ!

นี่อีก 2 ก้อน

ขับรถต่อไปอีกจุดหนึ่ง มาชมส่วนที่เหลือ..ไกด์ให้เวลา 15 นาที

ดูภาพแล้วนึกอยากปีนขึ้นไปนั่งบนไอ้ก้อนนั่นจัง.. มันคงโดดเดี่ยวดีพิลึก ลองคิดสิ ถ้าสมมุติเครื่องบินตกแล้วคุณต้องไปตกบนเกาะร้างกลางมหาสมุทรแบบนั้น ต่อให้กระโดดลงมาก็ไม่มีหาดให้ขึ้นจะทำยังไงดี???

อันนี้ ชื่อ The Razorback ก็ไม่ได้อ่านรายละเอียดมากนักว่ามันมีที่มาที่ไปยังไง แค่เผอิญถ่ายรูปไว้แล้วติดป้ายชื่อมันล่ะ ก็เลยรู้ว่ามันชื่อนี้ แฮ่ๆ ถ้าให้เดาคงเป็นเพราะความเรียบเนียนของหน้าผาที่ถูกมหาสมุทรกันเซาะจนเป็นพื้นผิวเนียนๆ ล่ะมั้ง (รูปมันเล็กอ่ะนะ ถ้าดูภาพเต็มๆ จะเห็นว่าเนียนเหมือนยิงเลเซอร์)

อันนี้จำได้ ชื่อ Two Survivors (ดูป้ายเล็กๆ) The Lorge Arch Gorge (เขียนผิดรึเปล่าไม่แน่ใจ จำเอาล้วนๆ)

เสียดายมากที่มีบันไดให้ลงไปถึงหาดและมองเห็นความอลังการได้ แต่เวลามีจำกัดเหลือเกิน กลัวจะถูกมองด้วยสายตาหยามเหยียดอีกเลยไม่ได้ลงไปชม..เฮ่อ เลยได้แต่ถ่ายจากเบื้องบน นึกฝันว่าเอาเท้าไปสัมผัสความเย็นฉ่ำของหาดทราบแห่ง 2 ผู้รอดชีวิต (จำได้เลาๆ นะ อ่านว่าทำไมถึงชื่อ two survivors คล้ายๆ ว่าแต่ก่อนมีโจรสลัดแล่นเรือผ่านช่องแคบเนี่ยแหละ แล้วมาจอดเทียบท่าตรงหาดนี้แล้วก็อาศัยหาดนี้เป็นถิ่นฐานพักรบ) <--- เดาๆ เอานะ อ่านแว่บๆ จริงๆ

ราว 16.30 ก็แวะลงเขามาที่ Port Campbell ให้โอกาสท้องได้พักผ่อนด้วยการหาซื้อเบอร์เกอร์ ฯลฯ junk food กินรองท้อง แต่ข้าพเจ้าไม่ขอรองท้องล่ะ ขอถ่ายรูปอย่างเดียว..(อิเพื่อนหนีไปหาเบอร์เกอร์กินแล้ว)

โว้ว เย้ๆๆ รองเท้าคู่นี้เที่ยวหลายที่แล้วนะ

จากนั้น ใช้เวลาอีกครึ่งชั่วโมงเพื่อแวะชมจุดสุดท้ายของ The Great Ocean Road นั่นก็คือ London Bridge (ทำไมชื่อลอนดอน?? ไม่ชื่อซิดนีย์บริดจ์ หรือบางปะกงบริดจ์ก็ไม่เข้าใจ) พี่ที่ออฟฟิศเห็นรูปนี้บอกว่าเหมือนเท้าช้าง!!??? (London Bridge ไม่ได้รวมใน Twelve Apostles)

กำลังคิดว่า เพราะนี่คือประเทศออสเตรเลียสินะ ธรรมชาติ ถึงได้ถูกปล่อยให้เป็นธรรมชาติจริงๆ โดยการสร้างสรรค์จุดชมวิวให้นักท่องเที่ยวเข้าชม ซึ่งการสร้างสะพานหรือสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ของบ้านเค้าก็ดูเหมือนจะมีเกณฑ์ให้คงไว้ซึ่งของเดิมมากที่สุด

หากเป็นบ้านเราหรือ สงสัยได้มีการต่อกระเช้า หรือสะพานข้าม ให้ได้สามารถขึ้นไปเหยียบบนเกาะกลางตรงนั้นแหงๆ เหมือนโครงการกระเช้าลอยฟ้าที่ภูกระดึงไงล่ะ (ว่าแต่ตอนนี้เค้าไปถึงไหนแล้ว ไม่ได้ตามข่าวเลย)

หมดการเที่ยวชมอุทยานขนาดยักษ์ไป 1 วันเต็มๆ ประทับใจมาก หากคุณชอบธรรมชาติและมีโอกาสมาเที่ยว Melbourne แนะนำว่าต้องมา!!! ไม่งั้นจะเสียใจ... ออกกำลังกายเตรียมพร้อมกับอาการเมารถไว้ด้วย...

และแล้ว ขากลับทุกคนหลับเป็นตายบนรถบัส... กลับมาถึงตัวเมือง 20.30 น. ตรงเวลาเป๊ะ!!!! เป็นไปได้...

เหนื่อยมาก แต่สนุกสุดๆ ประทับใจสุดยอดในชีวิต...

เดินทางกลับห้องอีก ถึงที่นอนราวๆ 22.30 น. ก็หลับ.. เก็บแรงเที่ยววันพรุ่งนี้ต่อ..

ปล. ตอนแรกเพื่อนบอกว่า เมิงอย่ามาเลย Great Ocean Road เนี่ย แมร่งไกด์ขับรถจอด เอ้า ลงไปถ่ายรูป 10 นาที ขึ้นรถ ไปต่อ..... ยังงงตอนแรกว่า จะบ้าเหรอวะ มาเที่ยวก็ต้องเดินเล่นน้ำถ่ายรูปสวยๆ สิ...

...กรูเชื่อแร้วววววววววววววววว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

อ่า สุดท้ายขอแถม Panorama ภาคพิสดารมี ซึนามิ สักหน่อย photo sticth พลาดไปนิด ขี้เกียจ edit ใหม่ล่ะ..อิอิอิอิอิอิอิอิ (น่าเสียดายเหมือนกัน ถ้าตัดต่อเนียนๆ กว่านี้คงสวยพิลึก..)