Life-wOrK

ขอบ่นล้วนๆ นะหัวข้อนี้.. หวังว่าคนในออฟฟิศคงไม่มาอ่าน ถึงอ่านไปก็เท่านั้น

ประจบประแจง lick-lick up and down or lick his *ickจนคนเค้าเรียกว่า ลิ้นกระดาษทราย เลียจนเรี่ยมไร้มุมใดๆ

เขาคนนั้นจะขึ้นเอาๆ

พูดตรงๆ ขวานผ่าซาก เก็บความไม่พอใจไม่เป็น เห็นความถูกต้องเป็นที่หนึ่ง เอามือปิดหูปิดตาไม่เป็น ต้องรู้จักหาพวกเพื่อรักษาผลประโยชน์ส่วนรวม (ของคนพวกเดียวกัน) จะสามารถฉุดรั้งๆๆๆๆ กันให้ขึ้นสู่จุดสูงๆ

ทำงานกับใครอย่าตีสนิทกับเขาให้มาก อย่าเผลอเปิดใจเล่าอะไรต่อมิอะไรให้ฟังหมดจดเชียว ไม่เช่นนั้นจะไม่เหลืออะไร

ทำงานจงเป็นพวกไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด คุยกับกลุ่มนั้นควรเล่าเรื่องนี้ คุยกับกลุ่มนี้ให้เล่าเรื่องนั้น อย่าเล่าเหมือนกันหมดทั้ง 2 กลุ่ม เค้าจะรู้ทันเราเกินไป

ทำงานควรหมกเม็ด อย่าโปร่งใส ทำอะไรให้มีลับลมคมใน น่าค้นหา

พยายามดูว่าเจ้านายเป็นคนแบบไหน พยายามเอาอกเอาใจเจ้านายเข้าไว้ ถ้าเค้าถูกใจ เค้าจะพาเราขึ้นไปด้วย แต่หากเค้าไม่สามารถคุ้มกะลาหัวเราได้ตลอดไป สักวันเราจะ เรือหายไปตามเขา

ช่างน่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง ที่เพื่อนร่วมงานที่ข้าพเจ้าเคยรักและศรัทธา คนที่ปากบอกว่า "ไม่ชอบระบอบทักษิณ" และเป็นคนที่ยืนเชียร์เย้วๆ หน้าช่อง ASTV

บัดนี้ กลับเป็นอีกคนหนึ่งในระบอบนั้น ในองค์กรที่ข้าพเจ้าทำงาน...

ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ.. เหนื่อยใจ และเบื่อหน่าย.. ทำดีเสมอตัว ทำชั่วถูกกระทืบ

ก็แค่บ่น... เพียงเท่านั้น!

----------------------------------

พรุ่งนี้ไม่อยากไปทำงานเลย เบื่อ...ว่ะ

ปกติจะต้องทำงานทุกวันเสาร์ (เพื่อกวาดค่าล่วงเวลา!!) --- หาเช่นนั้นเงินเดือนอย่างเดียวมันพอกินรึ!!!

แต่เสาร์นี้ ที่มีเหตุจำเป็น (นอกเหนือจากไปเที่ยว หรือคืนวันศุกร์เมาจนตื่นไม่ไหว--พอกินพอใช้จริงๆ เลย) ก็คือต้องไปงานสัปดาห์หนังสือเพื่อไปเซ็นสัญญา...

ตีพิมพ์นิยาย.. เรื่องยาว-ยาว ที่ใช้เวลาเขียน (+ดอง) รวมแล้วเกือบ 3 ปี!!!!!

งานหนังสือปีนี้จัดตั้งแต่ 30 มี.ค. - 10 เม.ย. ซึ่งเราต้องไปวันนี้ (คลิก!!!) เห็นชื่อ Oni มะ มี "แปะก๊วย) ตามหลังด้วย ทำให้ดูน่ากินขึ้นมั่งรึเปล่า??? ไม่เลยมั้ง.. หุหุ

ก็คงได้เจอเพื่อนๆ นักเขียนที่นั่น ได้สัมผัสบรรยากาศแบบอื่น คงทำให้หายเบื่อได้บ้างล่ะ..

เบื่องานว้อยยยยยส์

ไม่ได้รักงานที่ทำ แต่ขอมาทำในสิ่งทีรักละกันวะ!!

++++++++++++++++++++++

ว่าแต่ค้นหาตัวเองเจอแล้วแน่หรือ????????

ปล. จะหาซื้อหนังสืออ่าน ว้ากกกก เค้าฮิต mai-hime กันนานแล้ว ทำไมตรูเจือกเพิ่งอยากดูวะ!!

ปล2. อยากได้ DVD ฮี้เหมะ! (hime) โอย เครียดว้อยยยยส์

ปล3. ต๊อแต๊~~~~~~~~******

ปล4. หาเพื่อนกินเบียร์ต่อเลยดีกั่ว

ปล5. คิดไปคิดมา นั่งเล่นเน็ตอยู่นี่ดีกั่ว

ปล6. แต่อยากกินเบียร์จริงๆ ซิ!

ปล7. เปิดเบียร์กระป๋องนั่งเล่นเน็ตที่บ้าน อึ้ก!

ปล8. .............เหงาแฮะ

ปล9. มีคนข้างกายก็เบื่อ อยู่คนเดียวก็เหงา....

ปล10. ----------------- ชีวิตก็เป็นแบบนี้!!!!

วันนี้โดดงานไปทำธุระในเมืองกรุง... ภารกิจเสร็จสิ้น ถือโอกาสแวะชอปปิ้งแถวประตูน้ำ

เจอะเจอเข็มขัดเส้นหนึ่งโดยบังเอิญ.... ด้วยความอยาก..ได้.. เนื่องจากเสาะหาในเมืองชลบุรี ก็มิมีอย่างที่เห็นบัดนี้..

ข้าพเจ้า "โอ้ว อยากได้ๆ เส้นนี้เท่าไหร่"

แม่ค้า "250 บาทค่ะ"

เพื่อนข้าพเจ้า "โห แพ้งแพง.. ลดได้รึเปล่าคะ"

แม่ค้า "ถ้าชอบ จะลดให้ก็ได้ค่ะ"

ข้าพเจ้า ทาบเข็มขัดกับกางเกง "โห ชอบๆ เท่าไหร่"

แม่ค้า "งั้นให้ 220 บาท"

ข้าพเจ้าด้วยความงกขึ้นหน้า แม่ค้าบอกว่าถ้า"ชอบ" จะลดให้ ตะกี้บอกว่าชอบ ได้ลด 30 บาท ถ้าบอก"ชอบมากๆ ชอบสุดๆ" อาจได้ลดมากกว่านี้ ถ้าได้ลดอีกจะลองบอกว่า "ชอบชิกหัย" เผื่อได้ฟรี!!

ข้าพเจ้า "โห ชอบมากๆ เลยนะเนี่ย ชอบจริงๆ เลย" มองหน้าแม่ค้าด้วยดวงตาเป็นประกายหวังลดราคาได้มากกว่านี้ คุณเพื่อนกระซิบริมหูว่ายังแพงอยู่เลย ถ้าไม่ได้ต่ำกว่า 200 อย่าซื้อนะ

แม่ค้า "ชอบก็ให้แม่มาขอนะคะ" พร้อมยิ้มตาเป็นประกาย...สัมผัสได้...สันหลังมันเสียว

ข้าพเจ้า "โอเค ใส่ถุงเลยค่ะ"

สรุปง่ายๆ ........ซื้อเพราะสินค้า 70% คำพูดแม่ค้าอีก 30%

สรุปยากๆ ......คำพูดหรือมุกตลกหลายอย่างของแม่ค้า ทำให้สินค้าน่าสนใจมากขึ้น

สรุปอีกที ..... สินค้าดีแค่ไหน ถึงแม้อยากได้...แต่เจอคำพูดห่วยๆ ของแม่ค้า...ข้าพเจ้าก็ไม่ซื้อ!!!

^_^