ตอนพิเศษ >>>>> Side Story: Invisible man จบ<<<<<

พี่ต้นคะ.... คล้ายกับสัญชาตญาณความเป็นเพศแม่จะทำให้หญิงสาวเกิดความรู้สึกผูกพันกับชายหนุ่มคนรักได้เองโดยไม่รู้ตัว เมื่อสิ่งมีชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ของเธอนั้นก็มาจากเขาและเธอนี่นา

ว่าไง เสียงหวานมาเชียว มีอะไรเหรอครับ ชายหนุ่มอดแปลกใจไม่ได้ เมื่อจู่ๆ แฟนสาวที่ทำท่ารังเกียจเขามาตลอดตั้งแต่วันนั้น กลับเปลี่ยนแปลงไปได้ขนาดนี้ มันอ่อนหวานจนเขาอดไม่ได้ที่จะเชยคางเธอขึ้นมาเชยชมและสบตา

พี่ต้นรักจุ๋มมั้ย... หญิงสาวสบตาชายหนุ่มจริงจังพร้อมกับคำถาม

...โธ่ จุ๋ม ถามมาได้...พี่รักจุ๋มมากจนไม่ยอมยกจุ๋มให้ใครไม่ว่าพี่จะต้องทำด้วยวิธีไหนก็ตาม จุ๋มเข้าใจพี่ด้วยนะครับ ถึงแม้ว่าจุ๋มจะมีใคร แต่พี่ก็ยังรัก... พี่รักจุ๋มครับ รักที่สุด รักนะครับ เหมือนกับความรู้สึกเดิมๆ เมื่อตอนคบกันใหม่ๆ ได้กลับมาอีกครั้งที่เขาเคยสารภาพรักกับหญิงสาว ชายหนุ่มก้มลงจูบปากแฟนสาวเบาๆ และใช้หนวดแข็งทิ่มเล็มไปตามพวงแก้ม จุ๋มอมยิ้มก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ...

..........พี่ต้นคะ.... เรากำลังจะมีลูก.... หญิงสาวในอ้อมกอดบอกกับแฟนหนุ่มเบาๆ

ว่าไงนะ ต้นดันแฟนสาวออกห่างเพื่อถามให้แน่ใจว่าเขาได้ยินไม่ผิด

เพิ่งไปตรวจมาเองค่ะ หมอบอกว่าจุ๋มท้องได้ 2 เดือนแล้ว.... จุ๋มว่าจบเทอมนี้คงต้องดรอปเรียนไว้ก่อน ยังไงอีกสักสองสามเดือนยังพอกล้อมแกล้มเพื่อนๆ ไปได้น่ะค่ะว่ากินเบนโลมากไป หญิงสาววาดอนาคตในอากาศให้แฟนหนุ่มฟัง แต่เขาเหมือนจะหูอื้อตาลายไปเสียแล้ว เมื่อเขาเคยรู้ว่าแฟนสาวแอบปันใจให้แม้กระทั่งเพศเดียวกัน ดังนั้นการที่จะมีสัมพันธ์กับชายอื่นที่ไม่ใช่เขามันก็มีความเป็นไปได้!!

.... พี่... จะแน่ใจได้ไง... ว่าจุ๋มท้องกับพี่...

ปลายสายสะอื้นไห้ พร่ำเล่าเรื่องทั้งหมดให้อีกฝ่ายฟังอย่างแสนเวทนา ธัญญารัตน์ฟังอีกฝ่ายเล่าด้วยหัวใจที่เจ็บยิ่งนัก เมื่อเธอเองก็มีส่วนทำให้แฟนหนุ่มของจุ๋มเข้าใจว่าไปว่าจุ๋มคบชู้มั่วได้ทั้งชายและหญิง!!!

คืนนั้นหญิงสาวแอบหนีแฟนหนุ่มออกมาพบกับธัญญารัตน์เพื่อปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

พี่ต้นเค้าทำท่าเหมือนจะไม่รับจริงๆ ค่ะธัญ เค้าโบ้ยมาหมดเลยว่าจุ๋มอาจจะไม่ได้ท้องกับเค้า จุ๋มพูดพลางยกมือลูบท้องตนเองอย่างเป็นกังวล แม้ท้องของเธอจะขยายขึ้นมาอีกนิดหน่อย แต่ก็ยังดูเพรียวบาง ซึ่งดูไม่ออกว่าท้องเกือบสามเดือน

เค้าพูดว่างั้นเหรอ

ใช่น่ะสิคะ ทำไมเนี่ย จุ๋มเคยมีอะไรกับผู้ชายอื่นที่ไหน ก็มีแต่พี่ต้นคนเดียวนี่ ทำไมนะ ทำไมคบกับผู้ชายมันแย่แบบนี้คะธัญ!! พูดถึงตรงนี้แล้วเธอก็ได้แต่ปิดหน้าด้วยความรู้สึกสับสนยิ่งนัก

จุ๋ม...มันไม่เกี่ยวหรอก อย่าเอาไปเปรียบเทียบกันเลย ที่จริงแล้วจุ๋มแค่โกรธพี่ต้นที่เค้าไม่ยอมรับใช่มั้ย แม้ธัญญารัตน์อยากจะปลอบใจหญิงสาวแค่ไหน แต่เธอก็ยังเป็นกลาง ไม่เคยนึกอยากใส่ร้ายให้ผู้หญิงเกลียดผู้ชายเลยสักครั้ง

จุ๋มว่า.... ถ้าตอนนี้จุ๋มจะขอเลิกกับพี่ต้น ถ้าเป็นตอนนี้...เค้าคงยอมแน่ๆ ...เค้าคง...ไม่อยากรับลูกในท้องจุ๋มหรอก แล้วตอนนั้น ธัญยังจะอยู่เคียงข้างจุ๋มมั้ยคะ จุ๋ม..ไม่แคร์เรื่องรูปที่พี่ต้นเค้าถ่ายไว้แล้วค่ะ หญิงสาวยังคงคิดเรื่องที่อยากคบกับธัญญารัตน์จริงๆ จังๆ เธอยอมแล้วที่จะต้องเลิกกับพ่อของลูกในท้อง เธอจะยืนหยัดด้วยตัวของเธอพร้อมกับผู้หญิงอีกคนที่เธอรักและหลงใหลที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้

เอ่อ ธัญน่ะ ไม่มีปัญหาหรอก...แต่ยังไง ลูกในท้องก็ควรจะมีพ่อนะ จุ๋มอย่าใช้ความคิดชั่ววูบนะ ธัญญารัตน์อดไม่ได้ที่เตือนสติหญิงสาว แต่คำตอบเช่นนั้นเองที่ทำให้จุ๋มถึงกับน้ำตาตกออกมาโดยไม่รู้ตัวทีเดียว เธอลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับธัญญารัตน์เสียงดัง

เข้าใจแล้วค่ะ!! จุ๋มมันตัวคนเดียวแล้วนี่คะ เข้าใจแล้ว!!!!! จุ๋มจะกลับบ้านแม่ค่ะ ยังไงแม่จุ๋มเค้าก็คงเข้าใจและพร้อมที่จะให้อภัยจุ๋มอยู่แล้ว จุ๋มมันโง่เองที่คิดจะพึ่งพาคนอื่น!!!!! โง่เองที่คิดว่าพี่ต้นจะรับ!!!!!....โง่ที่หวังว่าธัญอาจจะอยู่ข้างๆ จุ๋ม.............โง่ที่สุดที่หวังพึ่งคนอื่น!!!!!! เมื่อคิดได้แล้วว่า สุดท้าย คนที่จะไม่ทอดทิ้งและพร้อมที่จะให้อภัยก็หนีไม่พ้นบิดามารดา หญิงสาววิ่งออกไปจากร้านกาแฟทั้งน้ำตาและโบกรถมอเตอร์ไซด์รับจ้างกลับที่พักทันที

ปล่อยให้ธัญญารัตน์ที่นั่งอ้ำอึ้ง กลืนไม่เข้าคายไม่ออก สุดท้ายจึงคิดว่าถ้าลองปรึกษาแฝดผู้พี่ของเธออีกครั้งอาจจะมีอะไรดีๆ ก็ได้

ธัญไม่ได้หมายความว่าจะไม่ช่วยเค้าสักหน่อย ทำไมจุ๋มถึงจะต้องโมโหใส่ธัญก็ไม่รู้ ธัญญารัตน์บ่นกับแฝดพี่อย่างงุนงง ไม่รู้จะหาทางทำอย่างไรดี

คนชื่อจุ๋มเค้าก็แค่ต้องการที่พึ่งล่ะสิ...คนเค้าจนใจแล้วนี่นา ว่าแต่....ก็ดีแล้วนี่นา จะได้หมดเรื่องหมดราวไป อัญญารัตน์เองก็ไม่รู้จะให้คำปรึกษาอย่างไรกับแฝดน้อง สงสารก็ใช่ที่ต้องเหนื่อยใจจากการโดนแฟนหนุ่มของจุ๋มตามราวี ไหนจะต้องกังวลเรื่องที่จุ๋มตั้งท้องอีก แล้วคนนอกอย่างเธอจะช่วยอะไรได้ล่ะนี่...

ไม่รู้สิ เฮ่อ...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด... นอนดีกว่า...พรุ่งนี้ค่อยคิด ธัญญารัตน์ที่ยังไม่ได้อาบน้ำทิ้งตัวลงกับเตียงอย่างอ่อนแรง แต่แล้วก็ต้องลุกไปที่ประตูอย่างเสียไม่ได้ เมื่อมีใครก็ไม่ทราบมาเคาะประตูเรียก เธอมองลอดผ่านเลนส์ตาแมวที่ประตูเพื่อดูว่าใครกันหนอมาเคาะประตูเรียกเอาตอนเกือบสามทุ่มเช่นนี้

เฮ้ย! มาได้ไงเนี่ย ธัญญารัตน์ถึงกับหน้าถอดสี เมื่อคนที่เธอเห็นผ่านช่องส่องมองคือชายหนุ่มคู่อริ เขายังคงเคาะประตูอย่างต่อเนื่อง ธัญญารัตน์วิ่งหน้าตื่นมาหยิบโทรศัพท์เพื่อจะต่อไปหารปภ.ของคอนโด

ใครมาเหรอธัญ อัญญารัตน์ต้องถามออกมา เมื่อท่าทางลนลานของแฝดน้องช่างดูน่าสงสาร

พี่ต้น!! อะอะอะไอ้บ้านั่นที่เล่าให้ฟังไง ไม่รู้มาได้ไง อัญๆ เบอร์ต่อรปภ. เบอร์อะไรน่ะ ทำยังไงดีล่ะอัญ! ธัญญารัตน์ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ทุกอย่างมันมึนเบลอไปหมด จำไม่ได้แม้กระทั่งเบอร์ต่อภายในถึงรปภ. เสียงเคาะประตูที่ดังอย่างต่อเนื่องมันยิ่งทำให้เธอหวาดกลัวเหมือนถูกฆาตกรโรคจิตตามจะเอาชีวิตอย่างไรอย่างนั้น!

ก็ไม่ออกไปคุยกับเค้าล่ะ เคยคุยกันดีๆ แล้วรึยัง

คนพรรค์นี้คุยกับมันได้ที่ไหนจะได้ถูกฆ่าเอาน่ะสิ อัญยังไม่เคยเจอตอนที่มันขี่รถตามธัญนี่นา

.... ยังไม่ลองคุยจะรู้ได้ไง.... เฮ่อ...ลองดูหน่อย.... อัญญารัตน์ส่ายหัวอย่างเอือมระอา เธอคิดว่าไม่น่าจะมีเรื่องอะไรใหญ่โตหากมีการเจรจาอย่างสันติ กับผู้ชายคนนี้ก็เช่นกัน เรื่องทุกอย่างมันน่าจะคุยกันได้นี่นะ คิดแล้วจึงแต่งตัวอย่างลวกๆ และเดินออกไปหาเขาเฉยๆ อย่างนั้น

เอ้า ว่าไง! ยอมออกมาแล้วสินะ ผมว่าจะพังประตูพอดีเลย แล้วรู้ไว้ซะด้วย ถ้าผมคิดจะหาที่อยู่คุณจริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากนักหรอก ที่ผ่านมาผมยังไม่อยากทำร้ายคุณมากไป แต่คราวนี้มันเหลืออดแล้ว ชายหนุ่มโมโหเดือดแค้นยิ่งนัก แค่เห็นหน้าหญิงสาวคนที่เหมือนเป็นตัวการทำลายความรักของเขาแล้ว ชายหนุ่มอยากจะฆ่าเธอทิ้งเสียตรงนี้!!

ค่อยๆ พูดก็ได้...ไปคุยกันข้างนอกดีกว่า... อัญญารัตน์พูดพลางเดินนำหน้าชายหนุ่มออกไป

นี่คุณไม่คิดจะพูดอะไรแก้ตัวเลยเหรอ! วันนี้คุณทำอะไรแฟนผม เธอถึงกลับมาร้องห่มร้องไห้เหมือนเสียสติขนาดนั้น ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะต้องถามออกมาอย่างโมโห เมื่อวันนี้แฟนสาวของเขาโศกเศร้าเสียใจอย่างหนักไม่เหมือนวันอื่นๆ ที่ผ่านมา ปากเธอก็พร่ำแต่จะกลับบ้านๆ และเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเสียอย่างนั้น เขาเองก็สับสนจนทำอะไรไม่ถูกถึงกับต้องขังแฟนสาวไว้ในห้องปิดประตูใส่กลอนจากด้านนอกเอาไว้ และก็ออกมาหาคนที่เขาคิดว่าเป็นตัวการของเรื่องทั้งหมดถึงที่นี่

งั้น คุณพาชั้นไปพบแฟนคุณหน่อยละกัน.... ไม่ต้องห่วง ชั้นไม่หนีหรอก หรือว่าคุณจะนั่งมากับชั้นก็ได้นะ อัญญารัตน์ไขรถแลนเซอร์ของเธออย่างใจเย็น เมื่อชายหนุ่มทำท่าแปลกใจ ไม่รู้ว่าหญิงสาวจะมาไม้ไหน แต่เขาก็ลังเลที่จะทิ้งรถมอเตอร์ไซด์คันเก่งไว้ที่นี่เหมือนกัน

ถ้าเล่นอะไรตุกติกนะ รับรองว่าผมจะไม่ปล่อยคุณแน่ ชายหนุ่มสวมหมวกกันน็อค และขี่มอเตอร์ไซด์ฮอนด้าซีบีนำหน้า อัญญารัตน์สูดลมหายใจลึกๆ เข้าปอดและขับรถตามเขาไป...

เพียะ!!

สารเลว!! จะปิดประตูขังจุ๋มไว้ทำไม!! จุ๋มจะมีท้องหรืออะไรพี่ต้นก็ไม่สนใจอยู่แล้วก็ปล่อยจุ๋มกลับบ้านไปซี่!!! หญิงสาวตบหน้าต้นอย่างสุดแรงในทันทีที่ประตูเปิดออก แต่แล้วเธอก็กลับร้องไห้ออกมายิ่งกว่าเดิม เมื่อผู้หญิงที่แฟนหนุ่มของเธอพามาด้วยนั่นคือคนที่ทำให้เธอจนใจเหมือนสิ้นไร้ไม้ตอกจนคิดอยากจะกลับบ้าน!!

พี่ต้น!! ทำไม!!! จะพาธัญมาที่นี่ทำไม! มาทำไมๆๆๆๆ จุ๋มไม่ต้องการใครแล้ว จุ๋มอยู่คนเดียวได้!! จุ๋มจะกลับบ้าน!! จุ๋มมันคนที่ไม่มีใครต้องการแล้วนี่ ธัญก็เหมือนกัน! ในเมื่อไม่อยากจะยุ่งกับจุ๋มแล้วจะโผล่หน้ามาที่นี่ทำไม!! หญิงสาวกรีดร้องออกมาเหมือนคนเสียสติ อัญญารัตน์ได้แต่มองผู้หญิงตรงหน้าอย่างเวทนา

ชายหนุ่มลูบแก้มตัวเองที่ยังชาๆ จากฝ่ามือของแฟนสาว เขามองหน้าจุ๋มและเพื่อนสาวฉาวชู้สลับไปมา ....ถ้าไม่มีมันซะคนก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนึ้ขึ้น เพราะมันคนเดียว ไอ้พวกลักเพศ... เขาโมโหจัดและเริ่มผลักอัญญารัตน์จนติดกำแพง...

ไงล่ะวะ! เพราะแกคนเดียว ถ้าไม่มีแกซะคนก็จะไม่มีเรื่องแบบนี้ขึ้น! ทำไมวะ! ทำไมแกต้องมาแย่งเมียคนอื่นเค้าแบบนี้ ถ้าไม่มีแกเราก็ยังรักกัน!! เพราะแก! เพราะแก!! หากไม่คิดว่าคนตรงหน้าเป็นผู้หญิง ชายหนุ่มคงประเคนกำปั้นเข้าไปหลายสิบหมัดแล้ว แต่นอกจากหญิงสาวตรงหน้าจะไม่สะทกสะท้านแล้วยังกลับพูดจายียวนให้เขาโมโหหนักขึ้นไปอีก

แย่งตรงไหน ว่าแต่ทำไมแฟนคุณถึงมาคบชั้น ทำไมคุณไม่สำรวจตัวเองบ้างล่ะ อัญญารัตน์เองก็ไม่รู้ว่าต้นสายปลายเหตุที่แฝดน้องไปคบกับจุ๋มมันเริ่มต้นอย่างไร แต่เธอก็เอาสีข้างเข้าเถียง ผลที่ได้ก็คือยิ่งไปยั่วอารมณ์ชายหนุ่มให้โมโหหนักขึ้นไปอีก เขาระงับอารมณ์ไม่อยู่เลยตบหน้าอัญญารัตน์เสียฉาดหนึ่ง!!!

สำรวจตัวเองเหรอ สำรวจแกนี่ดีกว่ามั้ง อีสารเลว!! เมื่อสายตาที่หญิงสาวมองมายังเขายังแข็งกร้าวอย่างไม่มีทีท่าจะสำนึก เขาเลยตบซ้ำอีกครั้ง!!!

เอาอีกสิ ถ้ามันจะทำให้คุณพอใจ ก็เอาสิ จะต่อยก็ไม่ว่าหรอกนะ ไม่รู้ว่าเพราะเจ็บตัวหรือเจ็บใจ อัญญารัตน์ถึงกับน้ำตาคลอแต่ปากก็ยังดีที่ทำท้าทาย ชายหนุ่มเกลียดคนท่าทีแบบนี้เหลือเกิน ทำผิดแล้วยังไม่รับผิด แถมยังปากดีแบบนี้ จะชกสักเปรี้ยงดีไหมนะ สั่งสอนเบาๆ เบาะๆ เอาให้ร้องไห้ขอโทษให้ได้คงสะใจพิลึก เขาเลยสะบัดกำปั้นไปเฉี่ยวปลายจมูกของอัญญารัตน์เข้า และก็ได้ผลเมื่อหญิงสาวถึงกับรีบกุมจมูกตัวเองอย่างเจ็บปวด

เมื่ออัญญารัตน์ค่อยๆ มองฝ่ามือตัวเองที่เริ่มมีหยดเลือดไหลออกมาจากจมูก เธอถึงกับกลั้นน้ำตาและเสียงสะอื้นออกมาไม่อยู่

...คุณพอใจแล้วใช่มั้ยล่ะ พอเถอะ ชั้นผิดเองที่มายุ่งกับแฟนคุณ ต่อไปนี้ชั้นจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับทางคุณอีก ส่วนคุณก็เลิกหาเรื่องชั้น ขอให้เราหมดเวรหมดกรรมต่อกัน โอเคมั้ยคะ ฉันผิดเองคนเดียว!! ขอโทษค่ะ!! อัญญารัตน์ก้มหัวให้กับชายหนุ่มทั้งน้ำตา หยดน้ำตาใสกับเลือดสดสีแดงไหลแปะลงกับพื้น เธอเดินเบี่ยงตัวเพื่อจะออกไปจากที่นี่ แต่เสียงชายหนุ่มกลับตะโกนไล่หลังมาอย่างสะใจที่ทำให้คนฟังถึงกับชะงักแทน

แกน่ะ หมดเวร! แต่กูยังมีกรรมอยู่ ก็ลูกในท้องเนี่ยสิ ของใครก็ไม่รู้ กูไม่รับ!!

พี่ต้น!!! จุ๋มที่ยืนฟังอยู่ถึงกับเรียกชื่อแฟนหนุ่มอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าคำพูดเหล่านี้จะหลุดออกมาจากปากเขาได้

อัญญารัตน์ถอดนาฬิกาสายเหล็กและเลื่อนมันมาไว้ตรงข้อนิ้วส่วนบนของตัวเอง เธอเดินเข้าไปหาชายหนุ่มช้าๆ พยายามเก็บเสียงสะอื้นที่ทำให้เธอหอบจนตัวโยน สูดเลือดที่กำลังไกลโกรกจากจมูกให้กลับเข้าไป กลิ่นคาวและรสชาติเค็มที่ไหลผ่านลำคอเมื่อครู่มันทำให้เธอสงบใจลงได้

...คุณนี่เป็นผู้ชายที่น่าเกลียดจริงๆ จบคำ อัญญารัตน์เหวี่ยงกำปั้นที่เสมือนมีสนับมือเข้าที่ดั้งจมูกของชายหนุ่มอย่างเต็มแรง เขาถึงกับลงไปนอนดิ้นพราดกับพื้น ดูเหมือนดั้งจมูกของเขาจะหักเสียแล้วจากฤทธิ์นาฬิกาต่างสนับมือของอัญญารัตน์

ชั้นไม่เข้าใจจริงๆ ที่คุณทำกับชั้นถึงขนาดนี้ก็เพราะคุณโกรธชั้นไม่ใช่เหรอ คุณก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจนะว่าลูกในท้องนั่นลูกใคร แต่ถ้าคุณไม่อยากรับจริงๆ ชั้นจะรับเอง...จุ๋ม...เดี๋ยวเราลงไปพร้อมกัน แล้วคุณ! ก็อย่ามายุ่งกับเราอีก อย่ามาแม้แต่จะให้เห็น!! ลืมไปได้เลยว่าคุณกำลังจะมีลูก! ไปเถอะจุ๋ม อัญญารัตน์หันไปคว้าข้อมือจุ๋มที่ยืนงงกับเหตุการณ์แบบนี้ จุ๋มยิ่งร้องไห้หนักขึ้นมาอีกเหมือนกับตัดสินใจอะไรไม่ถูก ลูกในท้องของเธอเป็นลูกของผู้ชายคนนี้ แล้วทำไมเธอจะต้องไปอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อของลูกด้วย!

ไม่ไป จุ๋มไม่ไป นี่ลูกพี่ต้น!! จุ๋มกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง อัญญารัตน์พูดซ้ำเหมือนตอกย้ำเข้าไปอีก

แฟนคุณเค้าไม่รับ คุณไม่เข้าใจอีกเหรอ ไม่ต้องไปแคร์หรอก ลูกคุณกับเค้าแต่เราจะช่วยกันดูแลเอง ไม่พูดเปล่า อัญญารัตน์ดึงจุ๋มให้เดินจากชายหนุ่มที่กำลังกุมจมูกตัวเองอย่างเจ็บปวด สายตาของเขาที่มองมาคล้ายจะเริ่มลังเล

.... พี่ต้น... จุ๋มร้องไห้เรียกแฟนหนุ่มคนรักอย่างน่าเวทนา จะเพราะว่าเธอห่วงลูกในท้องหรือว่าลึกๆ แล้วก็ผูกพันกับต้นก็ไม่ทราบได้ สายตาเธอคงสื่อถึงเขาได้กระมัง...

...เมียผม... ลูกผม.... ผมก็จะรับเอง คุณไม่ต้องมายุ่ง.... เมื่อดูเหมือนคนรักกำลังจะจากไปจริงๆ เขาเองก็อดที่จะยอมรับในใจไม่ได้ว่าเขานั้นก็เคยฝันว่าอยากจะมีครอบครัวเล็กๆ ที่อบอุ่น...แม้จะรู้ดีจากความรู้สึกและสัญชาตญาณว่าเขาเองก็กำลังจะกลายเป็นพ่อคน แต่เขากลับพยายามปฏิเสธมันไปเพราะความโมโหที่รู้ว่าแฟนสาวปันใจไปคบเพศเดียวกัน!

วินาทีนั้นเอง ที่จุ๋มรีบสะบัดข้อมือออกจากอัญญารัตน์และโผเข้ากอดแฟนหนุ่มอย่างดีใจที่สุด คำขอโทษหลายครั้งที่ออกมาจากปากของจุ๋มทำให้ชายหนุ่มเองก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมาอย่างเสียใจ แต่เขาก็พร้อมที่จะยกโทษให้เสมอ

อัญญารัตน์เดินหันหลังให้กับภาพนั้น ก้มลงมองหน้าปัดนาฬิกาที่แตกละเอียด ส่วนเลือดกำเดาก็ดูเหมือนจะไม่ยอมหยุดง่ายๆ คงต้องไปนอนเงยหน้าไว้สักพักใหญ่ๆ ก่อนที่จะกลับห้อง...

ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่นั่งกินกาแฟด้วยกัน จริงๆ เค้าก็พูดง่ายนะ เค้าขอให้เรายืนยันว่าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับจุ๋ม แล้วเค้าจะไม่ยุ่งกับเราอีกต่อไป อัญก็เลยตกลงรับปากไป อัญญารัตน์โทรเล่าให้แฝดน้องฟังทางโทรศัพท์ ส่วนตัวเธอนั้นยังจอดรถนอนพักอยู่เลียบชายหาด

จะไม่ยุ่งเกี่ยวอีกเลยเหรอ อืมๆ ดี แต่นี่จุ๋มก็โทรเข้าเครื่องธัญตลอดเลย สรุปว่าธัญก็ไม่ต้องรับเลยใช่มั้ย ไม่งั้นเดี๋ยวไอ้พี่ต้นนั่นอาละวาดอีกแหงๆ

งั้นมั้ง ไม่ต้องรับแล้วก็ไม่ต้องโทรหาด้วย เรื่องจะได้จบๆ ไป แค่นี้ก่อนนะ ง่วงนอนแล้วขับรถกลับไม่ไหว จะนอนเล่นในรถนี่แหละ อัญญารัตน์ตัดบทไป เธอมองกระจก โชคดีเหลือเกินที่จมูกไม่หัก แต่ริมฝีปากบนที่บวมเจ่อกับปลายจมูกที่เขียวช้ำก็ค่อนข้างน่าเกลียดเอาการ สงสัยต้องไปหาน้ำแข็งประคบให้ดีขึ้นแล้วค่อยแต่งหน้าปกปิดเอา...แล้วแก้มที่บวมๆ นี่จะทำอย่างไรดีหนอ ช่างเถิด เรื่องทุกอย่างมันคงจบลงแล้วก็ไม่ต้องห่วงอะไร

ขณะที่ธัญญารัตน์นั่งมองโทรศัพท์มือถือที่ดังไม่หยุด มีแต่สายเรียกเข้าจากจุ๋มทั้งนั้น ไม่รู้ว่าแฝดพี่ไปคุยอะไรไว้อย่างไรไม่ยอมเล่าอะไรให้ละเอียดสักเท่าไหร่ แต่ถ้าการรับสายแล้วอาจจะทำให้เรื่องราวไม่จบ เธอก็จะไม่รับและไม่ยุ่งเกี่ยวกับหญิงสาวคนนี้อีกต่อไปด้วยหวังว่าแฟนหนุ่มของจุ๋มจะเลิกยุ่งกับเธออย่างถาวร

.... ปิดเครื่องไปแล้วค่ะ.... จุ๋มเริ่มหมดหวังเมื่อปลายสายที่เธอพยายามต่อหาหลายสิบรอบ ดูเหมือนจะติดต่อไม่ได้เสียแล้ว

เค้าไม่รับสายเหรอ.. พี่อายตัวเองจัง โมโหจนเลือดขึ้นหน้าเลยไปทำเค้าขนาดนั้นยังไม่ได้ขอโทษเค้าซักคำ พยายามต่อสายหน่อยสิจุ๋ม ชายหนุ่มรบเร้าให้แฟนสาวโทรหาธัญญารัตน์ให้ได้ แม้ตัวเขาเองถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาลก็จริง แต่เขาก็รู้สึกผิดเหลือเกินที่ตบตีผู้หญิงแบบนั้น นึกอยากจะขอโทษแต่หญิงสาวก็เดินจากไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้จะพยายามต่อใหม่ละกันนะคะ

...นี่...ถ้าจุ๋ม...ยังอยากจะคบธัญเค้าต่อล่ะก็...พี่จะไม่ว่าแล้วล่ะ พี่จะยกให้เป็นกรณีพิเศษ... ชายหนุ่มพูดกับแฟนสาวอย่างจริงใจ

อ้าว...ทำไมล่ะคะ จุ๋มพูดอย่างแปลกใจ เพราะน้ำเสียงแฟนหนุ่มไม่ได้แฝงความประชดประชันเลย

ไม่รู้สิ...ไปๆมาๆ ชักจะปลื้ม..หมัดหนักด้วยนะ รู้มั้ย แล้วก็.. ยังไงก็ผู้หญิงด้วยกันไม่เสียหายหรอกมั้ง เขากุมจมูกตัวเองอย่างขำๆ พอเขาและจุ๋มเข้าใจกันได้ ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็กไปเสียหมด

...พี่ต้นอยากขอโทษเค้าก็จริง แต่ตัวพี่ต้นเองก็เจ็บไม่น้อยเหมือนกันแหละ...พี่ต้นรู้มั้ยคะ จุ๋มดีใจจริงๆ นะ ที่มีลูกกับพี่...จุ๋มขอโทษนะคะสำหรับเรื่องที่ผ่านมา... แล้วจุ๋มก็ก้มหน้านิ่งลงไปอีก เธอเพิ่งรู้สึกละอายแก่ใจกับเรื่องที่ผ่านมา แม้เธอจะทำกับเขาถึงขนาดนี้แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ยังพร้อมจะให้อภัยเธอเช่นกัน

.... ช่างมันเถอะ ตอนนี้คิดถึงแต่อนาคตก็พอนะ... ต้นมองตาแฟนสาวแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยนยิ่งนัก หากเขาสามารถกอดเธอได้ตรงนี้เขาคงทำไปแล้ว แม้ว่าอดีตที่ผ่านมาของจุ๋มจะทำให้เขาเสียใจมากขนาดไหน แต่ด้วยความรักที่เขามีให้ ทำให้เขาพร้อมที่จะลืมมันไปเสียจากนี้

คุณธนัท เชิญรับยาที่ช่องจ่ายยาด้วยค่ะ เสียงประกาศจากเจ้าหน้าที่ทำให้คนทั้งคู่ยิ้มให้กันอีกครั้ง รู้สึกเหมือนว่าความรักที่เคยทำหายไปได้กลับคืนมา...........